نهنگ ها بی صدا میمیرند…
عکاس : محسن عطایی | شناسه خبر : 16652 | تاریخ انتشار : ۱۰ بهمن ۱۳۹۷ - ۷:۳۱ |

سالهاست خرامان خرامان با ناز و کرشمه،سینه به سینه ناخدا و جاشو رفته اند و آمدند.
عضوی از خانواده مردمان دریا شدند. همراه لحظه های غم و شادی ، رفیق بودند و هستند ولی زمانه به این رفیقان همیشه همراه و شریک صید و آواز جاشوها روی خوش نشان نداد و حالا ثانیه های پایانی عمرشان به شماره افتاده است.
روزها از روزگاری که گلافان چوب روی چوب میگذاشتند و میخ میکوبیدند و بدون دانستن اینکه چرا لنج این شکل است ،الوارهارا درقالب نانوشته هلال مانندی کنارهم میچیدند ومیخ آجین می کردند و بدون آنکه بدانند لنجها، نهنگ های ساخته دست انسان هستند آنها را ساختند و هر کدام رابه اسمی صدا کردند.
اما سال ۸۳ دولت تصمیم گرفت دیگر درختی برای ساخت لنج های چوبی بریده نشود و اینگونه شد که تیشه بر ریشه حیات صنعتی خورد که نان مردمان این دیار وابسته به دوام آن بود .
باوجود آنکه هزینه ساخت لنجهای چوبی حالا سر به فلک میکشد اما صاحبان آنها راضی هستند با همین هزینه گران وگزاف ، صنعت لنج سازی پایدار باشد، چون تا نسل هرخانواده ادامه دارد، لنج چوبی هم زنده است .
لنج سازی سنتی رو به نابودیست و لنج های فایبرگلاس به دلیل قیمت ارزانتر به تدریج جای آنها را میگیرند اما غرق شدن لنج های فایبرگلاس و سقوط به اعماق دریا قرعه مرگ است برای تمام گونه های گیاهی و آبزی خلیج فارس و دریای عمان.
سال ۸۸ با ثبت لنج سازی سنتی در یونسکو امیدی بود برای باز سازی این صنعت اما دیگر گلافی نبود تا لنج سازی را دوباره برپا کند.
یا هزینه بالا بود یا ورشکستگی لنج ساز ها، که دیگر توان بازیابی این صنعت وجود نداشت .
حالا دیگر تعداد انگشت شماری لنج ساز وجود دارد که با تعمیر لنج های قدیمی آنها را دوباره زنده میکنند تا برای صید دل به دریا بزنند .
صنعتی که چند صد شغل در خود داشت و از زمان افشاریان با مردم جنوب ایران خو گرفته بود، حالا رو به نابودی میرود و کسی نیست که برای آن فکری کند .
لنج ها کنار دریا میمیرند و کسی صدای لنج سازها را نمیشنود.

برچسب ها
ثبت دیدگاه
گالری تصاویر مشابه
۱۹ مرداد ۱۳۹۸